ایران امروز در برابر یک دو راهی تاریخی ایستاده است: یا با پذیرش تنوع‌های ملی، زبانی و فرهنگی به سوی یک ساختار فدرال و دموکراتیک حرکت می‌کند، یا با تداوم تمرکزگرایی و انکار هویت‌های غیرفارس، خطر واگرای...

در یادداشت قبلی‌ام درباره «اتحاد تورک و کورد؛ رمز شکست ارتجاع در ایران» تأکید کردم که همگرایی این دو ملت نه یک شعار احساسی، بلکه یک ضرورت تاریخی و سیاسی است. واکنش‌ها اما خود بهترین گواه بر درستی همان...

جغرافیای سیاسی ابران روزهای حساسی را سپری می کند. روزهایی که مسئله بقا برای ملتهای ساکن‌ در این جغرافیا دارد. و باز در این جغرافیا، هر زمان که ملت‌های غیرفارس از هم فاصله گرفته‌اند، ارتجاع در تهران نف...

در ویدئوهایی که از مراسم چهلم جانباختگان می بینیم شاهد شعارهایی در حمایت از خاندان شیاد پهلوی نیستیم. زیرا اینجا مردم حقیقی هستند نه مصادره کنندگان اعتراضات مردم. پروژه‌ای که می‌کوشد خون جانباختگان را...

در تاریخ سیاسی معاصر ایران، آن‌چه بیش از هر چیز تکرار شده، نه تغییر ساختار قدرت، بلکه بازتولید «منطق اطاعت» بوده است. از نظریه‌ی خمینی درباره‌ی «ولایت فقیه» تا نوستالژی وفاداری به تاج و تخت پهلوی، یک ...

سال‌هاست که سیاست رسمیِ حاکم بر ایران، چه در قالب سلطنت و چه در هیئت جمهوری اسلامی، بر یک ستون مشترک ایستاده است: تمرکزگرایی فارس‌محور. این تمرکزگرایی نه تنها ساختار قدرت را در تهران انحصاری کرده، بلک...

این روزها «طالبانِ سلطنت» به جای پاسخ‌گویی سیاسی، به مصادره‌ی نمادها پناه برده‌اند. وقتی نه برنامه‌ای برای آینده دارند و نه پایگاهی در میان ملت‌ها، تلاش می‌کنند با چنگ انداختن به تاریخ، برای خود مشروع...

در سیاست مدرن، «رهبری» نه از تبار و نام خانوادگی، بلکه از دلِ مسئولیت‌پذیری، برنامه‌مندی، حضور میدانی و پذیرش هزینه‌های واقعی زاده می‌شود. رهبر کسی است که نه‌تنها سخن می‌گوید، بلکه پاسخ می‌دهد؛ نه‌تنه...

در میانه‌ی بحرانی‌ترین روزهای تاریخ معاصر ایران، زمانی که جامعه بیش از هر چیز به گفت‌وگو، همزیستی و بازتعریف قرارداد ملی نیاز دارد، انتشار تهدیدات توسط روزنامه‌نگاران فارس زبان، بار دیگر نشان داد که ب...

در فضای سیاسی ایران، مخالفت با فدرالیسم اغلب نه از موضع دموکراسی‌خواهی، بلکه از دل همان منطق تمرکزگرا و اقتدارطلبی بیرون می‌آید که جمهوری اسلامی چهار دهه بر آن تکیه کرده است. هرجا سخن از حقوق ملیت‌ها،...

چهار دهه پس از استقرار جمهوری اسلامی، مسئله ایران دیگر در سطح «اصلاح نظام» یا «تغییر دولت» قابل فهم نیست. آنچه امروز جامعه ایران با آن مواجه است، یک بحران ساختاریِ چندلایه است که ریشه در ماهیت قدرت سی...

تماس یا پیام‌های غیررسمی میان محمدجواد ظریف و طیف پهلوی‌گرا ــ صرف‌نظر از شکل دقیق و جزئیات فنی آن ــ بیش از آن‌که یک «اتفاق» باشد، نشانه‌ی یک هم‌پوشانی عمیق سیاسی است؛ هم‌پوشانی‌ای که هدف اصلی‌اش نه ...

اتفاقات اخیر نه «شورش کور» است، نه «فتنه خارجی» و نه حتی «انقلاب در راه با رهبری آماده». آنچه امروز در ایران جریان دارد، نتیجه‌ی مستقیم یک بن‌بست تاریخی است؛ بن‌بستی که دو ستون اصلی آن را جمهوری اسلام...

جمهوری اسلامی بار دیگر نشان داد که در مواجهه با جامعه، زبان دیگری جز سرکوب نمی‌شناسد. شلیک به مردم، کشتار خیابانی، زندان و اعدام، نه «خطای مقطعی» که ادامه‌ی منطقیِ سنتی دیرپا در تاریخ دولتِ مرکزگرا و ...

تظاهرات دیروز در شهرهای آزربایجان، بار دیگر نشان داد که این جغرافیا نه حیاط‌خلوت جمهوری اسلامی است و نه ذخیره‌گاه نوستالژی سلطنت. خیابان، زبان خود را دارد؛ زبانی صریح، بی‌تعارف و رادیکال که هم‌زمان دو...

ستارخان، قهرمان بی‌بدیل مقاومت تبریز، برای آزادی جنگید؛ اما تاریخ با تلخی ثبت کرد که چگونه فداکاری آزربایجان، بار دیگر در مرکز بلعیده شد. اشتباه ستارخان نه در شجاعت، که در اعتماد بود؛ اعتماد به ساختار...