Vaşinqtonla Tehran arasında qarşıdurma elə bir mərhələyə çatıb ki, iqtisadi sanksiyalar və dəniz blokadası daha geniş hərbi təzyiqin yalnız başlanğıcı ola bilər. Belə bir planın məqsədi İran Respublikasını nüvə proqramı, raket gücü, Hörmüz boğazı və vəkil silahlı qruplara dəstək məsələlərində ABŞ-ın şərtlərini qəbul etməyə məcbur etməkdir.
İran neftini alan Çin bankları və şirkətlərinə qarşı sanksiyaların artırılması və neft ixracının məhdudlaşdırılması İranın maliyyə mənbələrinə təzyiqi daha da artıra bilər. Lakin təkbaşına iqtisadi blokada Tehranın hesablamalarını dəyişmək üçün kifayət etməyə bilər.
Növbəti mərhələdə ABŞ-ın raket obyektlərinə, nüvə mərkəzlərinə, İnqilab Keşikçiləri Korpusu (SEPAH) ilə bağlı enerji infrastrukturuna və hərbi komandanlıq mərkəzlərinə hava hücumlarını yenidən başlatması ehtimalı gündəmdədir. Belə hücumlar İranın hərbi və iqtisadi gücünü zəiflədə bilər.
Daha riskli seçim isə İran neft ixracının əsas damarı olan Xark adasını və ya Körfəzdəki strateji adaları ələ keçirmək üçün məhdud quru əməliyyatıdır. Bu ərazilər üzərində nəzarət danışıqlarda yeni təzyiq vasitəsi yarada bilər, lakin müharibənin daha da genişlənməsi riskini də artırar.
Eyni zamanda, İsraillə əməkdaşlıq çərçivəsində kəşfiyyat təzyiqlərinin artırılması və İranın hakimiyyət strukturu daxilindəki ixtilaflardan yararlanmaq da bu strategiyanın başqa bir hissəsi ola bilər.
Bununla yanaşı, hərbi təzyiqin artırılması Tehranın mütləq şəkildə geri addım atmasına gətirib çıxarmaya bilər. Əksinə, bu, ABŞ bazalarına, regionun enerji infrastrukturuna və beynəlxalq gəmiçiliyə qarşı cavab hücumlarının artması riskini yarada bilər.
Vaşinqtonun əsas çətinliyi iqtisadi təzyiqi və hərbi üstünlüyü qalıcı siyasi güzəştlərə çevirməkdir; bunu İran Respublikası ilə qarşıdurmanı geniş və baha başa gələn müharibəyə çevirmədən etmək isə ən böyük məsələ olaraq qalır.
