Cənubi Koreyada cəmi bir nəsil ərzində 4 mindən çox məktəb bağlanıb. Dəhlizlər boşdur, məktəb həyətləri sakitdir, çünki artıq bu məktəbləri dolduracaq uşaq yoxdur. Bunun səbəbi kiçik görünən, lakin ölkələrin bütün iqtisadiyyatını alt-üst edən bir rəqəmdir: hər koreyalı qadın orta hesabla cəmi 0,75 uşaq dünyaya gətirir ki, bu da dünyada ən aşağı doğum göstəricisidir və əhalinin sabit saxlanması üçün lazım olan 2,1 göstəricisindən xeyli aşağıdır.
Cənubi Koreya bu prosesin ən kəskin nümunəsidir, lakin yeganə örnək deyil. Yaponiyada, İtaliyada, İspaniyada, Çində və Rusiyada da doğum göstəricisi əhalinin bərpası üçün zəruri həddən aşağı düşüb və tədqiqatçıların məlumatına görə, hazırda 61 ölkənin əhalisi azalır. 2050-ci ilə qədər dünya ölkələrinin dörddə üçdən çoxunun da eyni vəziyyətə düşəcəyi, yəni ölüm sayının doğum sayını üstələyəcəyi proqnozlaşdırılır.
Bu prosesin iqtisadi nəticələri qətiyyən mücərrəd deyil. Bu gün doğumların azalması o deməkdir ki, iyirmi il sonra işçi qüvvəsi və vergi ödəyiciləri azalacaq, məhz o zaman ki, böyük bir insan dalğası təqaüdə çıxacaq və pensiya ilə səhiyyə xidmətlərinə ehtiyac duyacaq. Məhz bu qeyri-tarazlıq — azalan işçi qüvvəsinin artan yaşlı əhali qarşısında qalması — dövlətlərin büdcələrinə ağır yük gətirir; məsələn, hazırda Çin əhalisinin təxminən dörddə biri 60 yaşdan yuxarıdır.
Ölçülməsi daha çətin olan başqa bir məsələ də var: yeni ideyalar. İqtisadçıların fikrincə, insanlar sadəcə işçi qüvvəsi deyil, həm də sahibkarlıq və innovasiya mənbəyidir. Deməli, həm kiçilən, həm də yaşlanan bir əhali zaman keçdikcə daha zəif templə inkişaf edən və daha az yaradıcı iqtisadiyyat formalaşdıra bilər.
Dövlətlər bu problemi həll etmək üçün külli miqdarda vəsait xərcləyib; təkcə Cənubi Koreya nağd yardım və uşaq baxımına yüzlərlə milyard dollar sərf edib, lakin bunun doğum göstəricisinə ciddi təsiri olmayıb. İndi koreyalı məsul şəxslər strategiyalarını dəyişirlər: insanları sadəcə daha çox uşaq sahibi olmağa təşviq etmək əvəzinə, iş mühitini ailəyə daha dost formaya salmaq və miqrantların qəbulunda daha açıq mövqe tutmaq istəyirlər, çünki bəzi ölkələr həqiqətən də özlərinin dünyaya gətirə bilmədiyi insanları qəbul etmək məcburiyyətində qala bilər.
