کاوشگر وویجر ۱ ناسا حدود ۲۷ آبان (۱۸ نوامبر) به فاصله یک روز نوری از زمین می‌رسد و نخستین ساخته دست بشر می‌شود که چنین مسافتی را پشت سر گذاشته است. این فاصله حدود ۲۵ میلیارد و ۹۰۰ میلیون کیلومتر است و وویجر ۱، ۴۹ سال پس از پرتاب در سال ۱۹۷۷، به این رکورد دست می‌یابد.
روز نوری مسافتی است که نور در یک روز طی می‌کند؛ بنابراین هر فرمانی که از زمین برای وویجر ۱ فرستاده می‌شود یک روز کامل در راه است و پاسخ کاوشگر هم یک روز دیگر طول می‌کشد تا به زمین برسد. به این ترتیب میان ارسال فرمان و دریافت پاسخ حدود دو روز فاصله می‌افتد، در حالی که نور فاصله زمین تا ماه را در کمی بیش از یک ثانیه طی می‌کند.
با این حال، این مسافت در مقایسه با فاصله ما تا ستارگان بسیار ناچیز است. نزدیک‌ترین ستاره به منظومه شمسی بیش از چهار سال نوری با ما فاصله دارد و وویجر ۱ که نزدیک به نیم قرن با سرعت ده‌ها هزار کیلومتر در ساعت سفر کرده، هنوز کمتر از یک‌هزارم این راه را پیموده است.
عمر کاری این کاوشگر نیز رو به پایان است. منبع انرژی هسته‌ای وویجر ۱ هر سال ضعیف‌تر می‌شود و مهندسان برای صرفه‌جویی در انرژی بسیاری از ابزارهای آن را خاموش کرده‌اند. چند هفته پیش هم کاوشگر دو روز هیچ پیامی به زمین نفرستاد و سپس ارتباط با آن دوباره برقرار شد. ناسا پیش‌بینی می‌کند ارتباط با وویجر ۱ در دهه ۲۰۳۰ برای همیشه قطع شود.
وویجر ۱ پس از قطع ارتباط هم به سفر خود در فضای میان‌ستاره‌ای ادامه خواهد داد و صفحه‌ای طلایی را با خود خواهد برد که موسیقی، پیام‌های سلام و درود به ده‌ها زبان و تصاویری از زندگی روی زمین در آن ثبت شده است.
