پژوهشی در ژاپن نشان داده است که حال روحی صاحبان گربه، حتی بیش از اکسی‌توسین بدن خودشان، با میزان این هورمون در بدن گربه‌شان ارتباط دارد. صاحبان گربه‌هایی که اکسی‌توسین بیشتری داشتند کمتر دچار اضطراب، خشم و اندوه می‌شدند و سطح کورتیزول، یعنی هورمون استرس، در بدنشان پایین‌تر بود.
اکسی‌توسین که اغلب «هورمون عشق» نامیده می‌شود، به پیوند میان والدین و نوزاد کمک می‌کند. در این پژوهش صاحبان گربه‌هایی که اکسی‌توسین بیشتری داشتند، معمولاً خودشان هم سطح بالاتری از این هورمون داشتند. این گربه‌ها همچنین اجتماعی‌تر بودند و بیشتر به صاحبانشان و حتی به غریبه‌ها نزدیک می‌شدند.
پژوهشگران ۲۹ گربه و صاحبانشان را یک ماه در خانه زیر نظر داشتند. روی قلاده گربه‌ها برچسب‌های بی‌سیم کوچکی نصب شده بود که نشان می‌داد هر گربه چه مدت نزدیک صاحبش می‌ماند. سطح هورمون‌ها نیز با نمونه ادرار گربه‌ها و صاحبانشان سنجیده شد و صاحبان حال روحی خود را هم گزارش کردند.
طبق نتایج، تعداد سال‌هایی که فرد گربه داشته ارتباطی با حال خوب او نداشت و آنچه اهمیت داشت، زمانی بود که هر روز در کنار گربه‌اش می‌گذراند. کسانی که گربه‌شان بیشتر نزدیکشان می‌ماند، احساس سرزندگی و انرژی بیشتری داشتند. شاید همین یافته توضیح دهد که چرا پژوهش‌های پیشین درباره فایده گربه برای انسان به نتایج متفاوتی رسیده‌اند؛ احتمالاً رابطه با گربه از خودِ داشتن آن مهم‌تر است.
این پیوند با آنچه در سگ‌ها دیده می‌شود تفاوت دارد. هورمون‌های استرس سگ معمولاً همراه با هورمون‌های استرس صاحبش بالا و پایین می‌روند، اما در گربه‌ها چنین هماهنگی‌ای مشاهده نشد و پیوند گربه و صاحبش در سطح اکسی‌توسین آن‌ها نمود پیدا کرد. البته این پژوهش در مقیاس کوچکی انجام شده و تنها ارتباط میان این عوامل را نشان می‌دهد و ثابت نمی‌کند که گربه‌ها صاحبانشان را آرام می‌کنند.
