شاید اینکه چقدر خواب می‌بینید، از تعداد ساعت‌های خوابتان مهم‌تر باشد. در پژوهشی بزرگ، افرادی که حسگر مچی‌شان خواب REM بیشتری ثبت کرده بود، در سال‌های بعد کمتر به ۸۳ بیماری مختلف دچار شدند. خواب REM مرحله‌ای از خواب است که بیشتر رؤیاهای زنده و پررنگ در آن رخ می‌دهد.
این تفاوت حتی به یک ساعت در شب هم نمی‌رسید. کسانی که حدود ۴۸ دقیقه خواب REM بیشتری داشتند، خطر زوال عقل در آن‌ها تقریباً نصف و خطر پارکینسون حدود ۸۰ درصد کمتر بود. نارسایی قلبی و فشار خون بالا هم در همین فهرست قرار داشتند. در مقابل، خواب عمیق تنها با چند بیماری مانند دیابت نوع ۲ و افسردگی ارتباط داشت. خواب عمیق مرحله‌ای است که بیدار کردن فرد در آن از همه سخت‌تر است.
برای این پژوهش لازم نبود کسی شب را در آزمایشگاه خواب بگذراند. گروه بسیار بزرگی از میانسالان بریتانیایی فقط یک هفته حسگری را روی مچ دست بستند. سپس مدلی از هوش مصنوعی که با داده‌های واقعی آزمایشگاه‌های خواب آموزش دیده بود، از روی حرکات بدن آن‌ها مرحله‌های مختلف خواب را تخمین زد. پژوهشگران پس از آن، پرونده پزشکی این افراد را سال‌ها دنبال کردند.
با این حال، تعداد ساعت‌های خواب هم بی‌اهمیت نبود. در بیشتر بیماری‌ها، کمترین خطر به کسانی تعلق داشت که شبی ۶ تا ۸ ساعت می‌خوابیدند. این مقدار کمی کمتر از توصیه‌های رایج است. کسانی که از همه کمتر می‌خوابیدند، بدترین وضعیت را داشتند.
این یافته فقط ارتباط را نشان می‌دهد و علت و معلول را ثابت نمی‌کند. برای مثال، پارکینسون در مراحل اولیه می‌تواند سال‌ها پیش از تشخیص، خواب REM را کاهش دهد. اما نکته‌ای کاربردی در این میان جلب توجه می‌کند. خواب REM بیشتر در ساعت‌های پایانی شب رخ می‌دهد. به همین دلیل، دیر خوابیدن یا زود بیدار شدن با زنگ ساعت، پیش از هر چیز از سهم خواب دیدنِ شما کم می‌کند.
