آمریکاییها این روزها بیشتر از آنکه پی معرفی و قرار عاشقانه باشند، دارند با چتباتها گپ میزنند. آمار تازه نشان میدهد ساعتهایی که مردم صرف حرف زدن با «همدمهای هوش مصنوعی» میکنند، بیش از دو برابر ساعتهایی است که در اپهای دوستیابی میگذرانند و این فاصله ماهبهماه بیشتر هم میشود.
بر پایه دادههای ردیابی مصرف موبایل، در اوایل سال ۲۰۲۵ کاربران آمریکایی در یک فصل، ۵۸۰ میلیون ساعت صرف اپهای همدم هوش مصنوعی کرده بودند، در برابر ۳۳۰ میلیون ساعت در اپهای دوستیابی و شبکههای اجتماعی مشابه. امسال این فاصله بازتر شده؛ ساعتهای همدمهای هوش مصنوعی به حدود ۷۰۵ میلیون در فصل رسیده، در حالی که زمان اپهای دوستیابی به زیر ۲۸۰ میلیون افت کرده. این دیگر یک سلیقه حاشیهای نیست؛ دهها میلیون نفر دارند بهجای پیدا کردن یک آدم واقعی، همراهی یک چتبات را انتخاب میکنند.
دلیلش چندان پیچیده نیست. در اپهای دوستیابی باید بیوگرافی بنویسی، عکس خوب انتخاب کنی، پیام اول را بفرستی و بعد هم ریسک بیپاسخ ماندن یا رد شدن را به جان بخری. اما یک همدم هوش مصنوعی فوری جواب میدهد، هیچوقت قطع ارتباط نمیکند، از طولانی حرف زدن درباره روز خستهکنندهات خسته نمیشود و میشود آن را دقیقاً با شخصیتی که دوست داری شکل داد. اپهایی که حول محور همدمهای قابلشخصیسازی ساخته شدهاند، از جمله همانهایی که مستقیم داخل چتباتهایی مثل گراک تعبیه شدهاند، حالا از پرمصرفترین محصولات هوش مصنوعی دنیا هستند.
این آمار به این معنا نیست که عشق واقعی رنگ باخته یا کسی همدم مجازیاش را جای یک آدم واقعی گذاشته. اما نکته ظریفتری را نشان میدهد؛ وقتی پیام دادن به یک آدم واقعی، زحمت دارد و نتیجهاش هم معلوم نیست، ولی حرف زدن با هوش مصنوعی راحت و بیدردسر است، خیلیها سادهترین راه را انتخاب میکنند، حتی اگر این راه به جایی نرسد.
