صاحبان سگ در هر سال حدود ۲۰ درصد کمتر از افرادی که سگ ندارند در معرض مرگ قرار میگیرند؛ این نتیجه یک مطالعه بزرگ سوئدی است که وضعیت بزرگسالان را سالها دنبال کرده. صاحبان گربه هم سهم خودشان را دارند: احتمال مرگشان بر اثر سکته قلبی یا مغزی حدود ۳۰ درصد کمتر از کسانی است که گربه ندارند.
جالب اینجاست که این ارقام حتی وقتی درآمد، وضعیت تأهل و حضور بچه در خانه را هم حساب میکنند، همچنان پابرجا میمانند. یک مطالعه بزرگ دیگر در استرالیا هم نشان داده صاحبان سگ در طول دوره بررسی، بهطور محسوسی کمتر از افرادی که هرگز حیوان خانگی نداشتهاند، به هر دلیلی جان خود را از دست دادهاند.
بخشی از این ماجرا خیلی هم پیچیده نیست: پیادهروی روزانه با سگ. صاحبان سگ بیشتر تحرک دارند و همین فعالیت ساده و مداوم به نظر میرسد روند افت جسمی ناشی از افزایش سن را کند میکند. یک مطالعه طولانیمدت آمریکایی درباره سالمندی نشان داده صاحبان حیوانات خانگی با افزایش سن، سرعت راه رفتن بیشتر و آمادگی قلبی-عروقی بهتری نسبت به همسالان بدون حیوان خانگی داشتهاند.
اما نکتهای هست که بیشتر دوستداران حیوانات را غافلگیر میکند: فایده حیوان خانگی برای سلامت روان اصلاً به همان روشنی نیست. وقتی پژوهشگران دهها مطالعه درباره حیوانات خانگی و سلامت روانی را کنار هم گذاشتند، نتایج تقریباً بهطور مساوی بین اثر مثبت، اثر منفی، اثر ترکیبی و بیاثر بودن تقسیم شد. حتی یک مطالعه تازه نشان داده صاحبانی که پیوند عاطفی عمیقتری با سگشان دارند، اضطراب و افسردگی بیشتری هم گزارش کردهاند، نه کمتر؛ هرچند مشخص نیست این پیوند عمیق باعث ناراحتی آنها شده یا برعکس، افرادی که از قبل دچار مشکل بودهاند بیشتر به حیوانشان پناه بردهاند.
پس تصویر واقعی، دوگانه است: بدن انسان واقعاً از داشتن یک حیوان خانگی سود میبرد، بیشتر راه میرود و کندتر پیر میشود؛ اما واکنش ذهن خیلی شخصیتر است و بیشتر به نوع پیوندی که با آن حیوان دارید بستگی دارد تا صرف داشتنش.
