İbrahim Savalan
Keçən həftə də ilin bütün digər gün və həftələri kimi qadınların qətli ilə bağlı bir neçə dəhşətli xəbər eşitdim ki, bunlardan birincisi öz kəndimizin qonşuluğundakı kənddə baş verib, burada bir qadın münaqişənin qurbanı olub. Növbəti xəbər Səqqəzdən olan, sərnişin taksi sürücüsü işləyən əlli yaşlı Lətifə Məhəmmədzadə adlı qadına aid idi. O, 1405-ci il mordad ayının 29-u (2026-cı il avqustun 20-i) cümə axşamı günü Səqqəzin kəndlərinin birindən qayıdarkən "Qərənov" yolunda çoxsaylı bıçaq zərbələri ilə öldürülüb və cəsədi yol kənarında tapılıb.
Digər bir xəbərdə deyilir ki, Sənəndəcdən olan, poçt idarəsinin əməkdaşı 27 yaşlı Atosa Cəfəri iş yerinə gedərkən səhər saatlarında "Jalə bağı" ərazisində soyuq silahla hücuma məruz qalaraq öldürülüb. Şübhəli şəxsin onun keçmiş əri olduğu güman edilir və hadisədən sonra hadisə yerindən qaçıb.
Sonuncu xəbərdə isə deyilir ki, mordad ayının 28-i (avqustun 19-u) Əfqanıstanın Bədğis vilayətində bir kişi anasını baltayla öldürüb. Bu hadisə həqiqətən çox dəhşətlidir və şübhə yoxdur ki, bu qadınları qətlə yetirən şəxslər cəmiyyət üçün təhlükə yaradan varlıqlardır — onlar həm cəzalandırılmalı, həm də cəmiyyəti bu cür şəxslərin şərindən qorumaq üçün tədbirlər görülməlidir. Lakin bu cinayətlərin sadəcə bir qətlə endirilməsi bizim cavabımız deyil — qadın və qadın hüquqları cəmiyyətlərimizdə həmişə hökmran kişi hakimiyyəti mədəniyyətinin təcavüzünə məruz qalıb və qadınlar getdikcə daha müdafiəsiz vəziyyətə düşür.
Heyvanlar belə öz yuvalarına təhlükələr qarşısında özləri üçün təhlükəsiz sığınacaq kimi baxırlar, lakin iş o həddə çatıb ki, ailədaxili zorakılıq o qədər artıb ki, bəzi evlər qadınlar üçün qorxu və dəhşət məkanına çevrilib, "ailənin şərəfini qorumaq" kimi çox-çox pis mədəniyyət isə onların bu cür, məsələn, ölümcül olmayan zorakılıq qarşısında susmasına səbəb olub.
Digər tərəfdən, müharibə, bahalıq və özlərini xəbər başlıqlarına çıxaran digər problemlər artıq bizə keçmiş illərdə vətəndaş cəmiyyətinin bir hissəsinin diqqət mərkəzində olan digər məsələlərlə məşğul olmağa imkan vermir. Müharibə və yoxsulluğun kölgəsində digər mövzulara göstərilən bu diqqətsizlik zorakılığın əlini daha da açıb və təbii ki, cəmiyyətdə artan zorakılığın qurbanları daha zəif fərd və təbəqələr olur.
