این باور قدیمی که میل جنسی زنان بعد از ۴۰ سالگی خاموش میشود، با آنچه خود زنان میگویند جور در نمیآید. در یک نظرسنجی بزرگ در آمریکا از زنان ۴۰ تا ۶۵ ساله، آنهایی که دوران یائسگی را پشت سر گذاشته یا در آن بودند، بیشتر گفتند ارگاسمشان در ده سال گذشته بهتر شده تا بدتر؛ اکثرشان اصلاً هیچ افتی حس نکرده بودند.
آمار هم همین را نشان میدهد. بیش از سهچهارم زنان میانسال میگویند رابطه جنسی هنوز برایشان مهم است. حتی خیلی بعد از سن بازنشستگی هم عده زیادی فعال باقی میمانند: ۳۷ درصد از زنان بالای ۶۵ سال و ۱۰ درصد از زنان بالای ۸۵ سال هنوز رابطه جنسی فعال دارند. درست است که میل جنسی بهطور میانگین با افزایش سن کمتر میشود، اما «کمتر» با «تمامشده» فرق دارد.
یک دلیل عملی و جسمی هم برای فعال ماندن وجود دارد. رابطه جنسی منظم به حفظ سلامت و کشش بافت واژن بعد از یائسگی کمک میکند و خشکی و نازکشدنی را که تغییرات هورمونی ایجاد میکنند، جبران میکند. در یک مطالعه بالینی، زنانی که از طریق خودارضایی به ارگاسم میرسیدند، بیشترین آرامش را از علائم یائسگی مثل بیخوابی و افت خلق گرفتند؛ احتمالاً به لطف ترشح اکسیتوسین و اندورفین.
فایدهاش شاید به مغز هم برسد. تحقیقی روی سالمندان نشان داد کسانی که دستکم هفتهای یکبار رابطه جنسی دارند، پنج سال بعد در آزمونهای حافظه و تمرکز نمره بهتری میگیرند نسبت به کسانی که غیرفعال بودهاند؛ این افراد استرس کمتر، خواب بهتر و خطر کمتر بیماری قلبی هم داشتند.
برای خیلی از زنان، خودِ میانسالی موانع قدیمی را کنار میزند: دیگر نگرانی بارداری نیست، اعتمادبهنفس بیشتر است و فشار برای «عملکرد خوب» کمتر شده. استرس، کمخوابی و گرگرفتگی میتوانند میل جنسی را کم کنند، اما ظرفیت لذت بردن، تاریخ انقضا ندارد.
