حامد یگانهپور
دیروز در گفتوگوی تلفنی با سرکار خانم الهام جوانشیر، همسر گرامی آقای علی بابایی، فعال سیاسی آذربایجان، مطلع شدم که ایشان پس از مدتها موفق شدهاند با همسر خود ملاقات کنند.
شایان ذکر است که علی بابایی پس از اعتراض به رفتار مسئولان زندان با یوروش مهرعلیبیگلو، از حق ملاقات و تماس تلفنی محروم شده بود.
⬅ ادامه مطلب
در این مجال، فرصت پرداختن به نقش ارزشمند همسران صبور و مقاوم فعالان سیاسی آذربایجان، از جمله خانم الهام جوانشیر و دیگر زنانی که مدت های طولانی بار سنگین دوری و سختی را بر دوش کشیدهاند، فراهم نیست و سخن گفتن از آنان مجالی دیگر میطلبد. با این حال لازم دانستم در این نوشتار کوتاه، یادی از این زنان مقاوم و فداکار نیز داشته باشم.
علی بابایی را سالهاست که میشناسم. در ظاهر، فردی آرام، متین و خوشبرخورد است، اما هرگاه سخن از آذربایجان و حرکت ملی به میان میآید، با وجود حفظ ادب و احترام، در دفاع از باورهای خود بسیار استوار و سرسخت است.
در سال ۱۴۰۲، زمانی که یوروش، علی، من و ده تن دیگر از دوستان در بازداشتگاه انفرادی وزارت اطلاعات در تبریز به سر میبردیم، علی از جمله افرادی بود که مقاومت و پایداریاش بازجویان را به ستوه آورده بود. حتی یکی از دوستان که سالها پیش نیز همراه او بازداشت شده بود، میگفت: «علی بابایی در دوران بازداشت، انسانی بسیار مقاوم و استوار بود.»
آری، علی بابایی تنها نمونهای از دهها فعال سیاسی آذربایجان است که امروز به دلیل حقطلبی و احساس مسئولیت نسبت به جامعه خویش، در زندان به سر میبرد.
در گفتوگویی که با خانم جوانشیر داشتم، ایشان میگفتند که علی در همان دیدار، پس از جویا شدن احوال من و دیگر دوستان، پیوسته درباره شرایط جامعه، وضعیت اقتصادی و تحولات سیاسی کشور پرسوجو میکرد. این همان ویژگیای است که علی و انسانهایی چون او را از بسیاری دیگر متمایز میکند؛ انسانی که خود در بند و اسارت است، اما همچنان دغدغه جامعه خویش را دارد. در حالی که به سبب زندانی بودن، از حضور در کنار همسر و فرزندش محروم است و فشارهای اقتصادی را نیز از نزدیک لمس میکند، باز هم بیش از هر چیز نگران وضعیت مردم و آینده جامعه خویش است. این همان مسئولیت اجتماعی است که یکی از برجستهترین ویژگیهای فعالان سیاسی آذربایجان به شمار میرود.
بیتردید در این نوشتار کوتاه نمیتوان ابعاد شخصیتی علی بابایی و دیگر فعالان سیاسی آذربایجان را که امروز در زندان به سر میبرند، بهدرستی توصیف کرد. با این حال، دیدار دوباره خانم جوانشیر با همسرشان ، پس از مدتها، بهانهای شد تا این چند سطر را بنویسم و بگویم که علی بابایی و دیگر دوستانی که امروز به دلیل حقطلبی از حضور در کنار ما محروماند، بدانند که نام و یادشان همواره در قلب ما زنده است و هرگز حتی برای لحظهای فراموش نخواهند شد.
به امید آزادی علی بابایی و سایر فعالین سیاسی و عقیدتی
