غرور، غفلت و سوت پایان؛ هشداری برای ترک‌های ایران

تیم ملی فوتبال ترکیه بسیار شبیه ما بود و ممکن است ما نیز به سرنوشت آنها مبتلا شویم.

انگلیس در بازی با کنگو با غرور و تکبر عجیبی وارد میدان شد و چنان آنها را دست کم گرفت که کنگو در دقیقه هفت آنها را تنبیه کرد و آنها برای جبران آن گل خورده، هفتاد دقیقه زجر کشیدند و اگر هری کین نبود، شاید آن غفلت و تکبر جبران نمی‌شد. بلژیک در مصاف با سنگال با نخوت و غرور وارد میدان شد و سنگال در دقیقه ۲۴ آنها را تنبیه کرد و آنها تا دقیقه آخر بازی زجر کشیده و در نهایت موفق به جبران شدند. آلمان طوری وارد زمین مسابقه می‌شد که انگار قرار است تیم مقابل خودش به خودش گل بزند و آنها را راهی دور بعدی کند، ولی پاراگوئه، آلمان مغرور را جریمه کرد و فرصت جبران به آنها نداد تا معلوم شود که اگر کسی کمربندش را محکم نبندد، بد جوری جریمه می‌شود.

ادامه مطلب

و تیم ترکیه از این حیث بدترین تیم تورنمنت بود که فکر می‌کرد استرالیا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند و پاراگوئه نباید غلطی بکند. ولی آن دو تیم در همان دقایق اول بازی زهر خود را به دروازه تیم مغرور ترکیه ریختند و ترکیه هرچه تلاش کرد، نتوانست مانند انگلیس و بلژیک شکست خود را جبران کند و اگر بازی فوتبال سه نیمه و ۱۳۵ دقیقه داشت، به احتمال زیاد ترکیه نیز می‌توانست غفلت اولیه خود را جبران کند.

ولی گاهی روند اتفاقات مهلت جبران نمی‌دهد و ما ترکهای ایران بدجوری شبیه این تیم ترکیه هستیم و فکر می‌کنیم که فلانجا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند و بهمانجا عددی نیست و خودمان را خیلی کارکشته تصور می‌کنیم. در حالیکه چنین توهماتی فقط به درد تخدیر خودمان می‌خورد و اتفاقا فلانجا هر غلطی می‌تواند بکند و بهمانجا به لطف حامیانی که پیدا کرده، خیلی هم عدد شده است و اگر با همین غرور وارد میدان رقابت و سیاست شویم خیلی زود دو گل می‌خوریم و بازی را نه از صفر صفر، بلکه با دو گل خورده شروع می‌کنیم و بقیه بازی را برای جبران آن نتیجه تلاش می‌کنیم.

اگر عرصه سیاست بجای دو نیمه، سه نیمه باشد و وقت اضافی به ما بدهد، البته که می‌توانیم جبران کنیم و آنها فقط به شرط غفلت ما گرد و خاک خواهند کرد و با بیداری این غول چراغ جادو، همه چیز جای درست خود قرار می‌گیرد. ولی گاهی برای جبران خیلی دیر می‌شود و داور سوت پایان را به صدا درمی‌آورد، پس باید از همان دقایق اول، غفلت و خود بزرگ بینی را کنار گذاشت که برخی‌ها این روزها، صریح‌تر از همیشه از پیشروی به سمت خانه‌های ما سخن می‌گویند.

ابراهیم رشیدی