؛ او در این پیام نوشت که مقامهای مسئول با «دلسوزی و حسن نیت» برای رسیدن به این مرحله تلاش کردهاند و در عین حال مدعی شد رئیسجمهور آمریکا «از سر استیصال» از همه ابزارهای فشار برای تحقق این توافق استفاده کرده است.
مجتبی خامنهای همچنین تأکید کرد که مسعود پزشکیان، به عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی، از جانب خود و دیگر اعضای شورا درباره حفظ حقوق ملت ایران و «جبهه مقاومت» تعهد داده و مسئولیت اجرای این تعهدات را پذیرفته است.
این پیام از نظر سیاسی یادآور رویکرد علی خامنهای در دوران مذاکرات برجام است؛ رویکردی که در آن، رهبر جمهوری اسلامی با وجود ابراز بیاعتمادی به آمریکا، مجوز پیشبرد مذاکرات را صادر کرد، اما مسئولیت اجرای توافق را بر عهده دولت گذاشت.
در پیام جدید نیز همین الگو دیده میشود. مجتبی خامنهای ضمن اعلام اینکه در اصل با این توافق موافق نبوده، تأکید میکند که تصمیم خود را بر اساس تضمینهای ارائهشده از سوی دولت اتخاذ کرده است. به این ترتیب، مسئولیت موفقیت یا ناکامی اجرای توافق بیش از آنکه متوجه شخص رهبر باشد، متوجه دولت و شورای عالی امنیت ملی معرفی میشود.
این شیوه، شباهت قابل توجهی با عملکرد علی خامنهای در سالهای گذشته دارد. رهبر پیشین جمهوری اسلامی نیز در بسیاری از تصمیمات مهم، از جمله برجام، ضمن صدور مجوز نهایی، مسئولیت پیامدهای اجرایی را متوجه دولت میدانست و در مواضع بعدی، مسئولان اجرایی را پاسخگوی نتایج معرفی میکرد. از همین رو، پیام اخیر را میتوان ادامه همان الگوی سیاسی ارزیابی کرد؛ الگویی که در آن رهبر تصمیم نهایی را تأیید میکند، اما مسئولیت اجرایی و پیامدهای آن را بر عهده دولت میگذارد.
