در حالیکه موج تازهای از حملات آمریکا و اسرائیل به ایران ادامه دارد، گزارشها از هدف قرار گرفتن پلها و زیرساختهای حیاتی، نشان میدهد که جنگ وارد مرحلهای متفاوت شده است؛ مرحلهای که دیگر تنها به مراکز نظامی محدود نیست، بلکه شریانهای حیاتی این کشور را هدف گرفته است.
حمله به پلها و هدف قرار گرفتن مسیرهای ارتباطی در جنوب ایران، نشانهای روشن از تغییر رویکرد عملیاتی است؛ تغییری که بیش از هر چیز بر «فلجسازی درونسرزمینی» تمرکز دارد. در این چارچوب، پلها دیگر صرفاً سازههای عمرانی نیستند، بلکه بهعنوان گلوگاههای لجستیکی شناخته میشوند؛ نقاطی که قطع آنها میتواند حرکت نیروهای نظامی، انتقال تجهیزات و حتی مدیریت بحران را مختل کند.
این تحولات را نمیتوان جدا از زمینه سیاسی آن تحلیل کرد. گزارشها نشان میدهد که پیش از آغاز این موج حملات، به ایران ضربالاجلهایی برای تغییر رفتار داده شده بود و با پایان این مهلت، عملیات نظامی آغاز شد. این الگو فشار دیپلماتیک، تعیین زمان، و سپس اقدام نظامی بیانگر آن است که هدف صرفاً تضعیف نظامی نیست، بلکه وادار کردن تهران به یک تغییر محاسباتی در سطح کلان است.
اما اهمیت پلها فراتر از میدان نبرد است. تخریب این زیرساختها مستقیماً بر زندگی روزمره شهروندان تأثیر میگذارد. اختلال در حملونقل، تأخیر در تأمین کالا و افزایش هزینههای اقتصادی، همگی بهعنوان بخشی از یک فشار چندلایه عمل میکنند. در چنین شرایطی، جنگ نهفقط در آسمان، بلکه در اقتصاد و روان جامعه نیز جریان دارد.
آنچه امروز در ایران در حال وقوع است، صرفاً یک سلسله حملات پراکنده نیست؛ بلکه بخشی از یک راهبرد گستردهتر برای تغییر موازنه در میدان و پشت میز مذاکره است.
