San-Fransiskoya yaxın kiçik bir qorunan ərazidə bir neçə dağ şirinin peyda olması ilə bölgədəki maral sürüləri artıq əvvəlki kimi gecələr sərbəst otlamağa cəsarət etmədi. Bu sadə dəyişikliyin nəticəsi hətta alimləri də heyrətə saldı: maralların həmişə dişinə tuş gələn palıd cücərtiləri və odunlaşmış kollar canlandı və 17 il ərzində onların sıxlığı 64 dəfə artdı.
Bu qorunan ərazi cəmi beş kvadrat kilometrdən az sahəni əhatə edən palıd meşəsidir, yollar və yaşayış məhəllələri arasında sıxılıb qalıb; heç kim burada böyük bir yırtıcının uzun müddət yaşaya biləcəyini düşünməzdi. Lakin 2015-2020-ci illər arasında tələ kameralarında dağ şirlərinin görüntüləri nə qədər çox qeydə alındısa, maralların gecə fəaliyyəti bir o qədər azaldı — üçdə bir nisbətində.
Kiyotlar da bundan kənarda qalmadı; onlar da gecə gəzintilərini təxminən dörddə bir azaltdılar, sanki qaranlıqda dağ şiri ilə üz-üzə gəlməkdən qorxurdular. Məhz bu qorxu boz tülkülərə öz ərazilərini sürətlə genişləndirmək üçün yer açdı.
Bioloqlar bu reaksiyalar zəncirini "qida şəlaləsi" adlandırırlar: bir yırtıcı ov heyvanının davranışını dəyişir, ov heyvanının davranışı isə bitkiləri dəyişdirir və nəticədə bütün ərazinin mənzərəsi yeni forma alır. Bu hadisə illərdir Yellowstone kimi ucqar və vəhşi təbiətə malik bölgələrdə qeydə alınıb. Bu tədqiqatın yeniliyi isə odur ki, hətta ev və magistral yol arasında sıxışıb qalmış kiçik bir təbiət parçası belə böyük bir pişikkimilərin qayıdışının təsirini hiss edə bilər.
