برندا شفر و سوانته کورنل در یادداشتی در روزنامه آمریکایی «هیل» نوشتند اهمیت اصلی مسیر زنگهزور، ایجاد یک راه زمینی امن برای کاهش وابستگی غرب به گذرگاههای دریایی آسیبپذیر و تضعیف اهرم ژئوپلیتیکی رژیم ایران است.
نویسندگان سه نقطه راهبردی تنگه هرمز، دریای سرخ و دریای سیاه را گلوگاههای اصلی انتقال انرژی و تجارت جهانی معرفی کرده و نوشتهاند بحران کنونی هرمز نشان داد بازیگرانی مانند ایران میتوانند از تسلط جغرافیایی خود برای تحت فشار قرار دادن اقتصاد جهانی استفاده کنند.
به باور آنان، مسیر زنگهزور و کریدور میانی با فراهمکردن مسیر زمینی اروپا–آسیا، بخشی از این وابستگی را کاهش میدهند.
این یادداشت همچنین سیاست انرژی آمریکا و اروپا در ۱۵ سال گذشته را هدف انتقاد قرار داده است. شفر و کورنل نوشتهاند دولت بایدن و کمیسیون اروپا با تصور نزدیکبودن گذار کامل به انرژیهای تجدیدپذیر، توسعه منابع جدید نفت و گاز در حوزه خزر و آفریقا را کنار گذاشتند؛ اشتباهی که پیامدهای آن در بحران تنگه هرمز آشکار شده است.
به نوشته «هیل»، کریدور میانی علاوه بر نفت و گاز حوزه خزر، دسترسی غرب به آسیای مرکزی—تولیدکننده نزدیک به نیمی از اورانیوم جهان و دارنده ذخایر گسترده عناصر کمیاب—را بدون عبور از ایران، روسیه و چین امکانپذیر میکند.
از این منظر، مسیر زنگهزور نه فقط یک جاده، بلکه بخشی از راهبرد غرب برای شکستن انحصار رقبا بر انرژی، مواد معدنی و مسیرهای تجاری اوراسیاست.
