بامداد ۲۷ تیرماه، سه موشک آبشیرینکن روستای «بونجی» در غرب جاسک را از کار انداخت و آب ۲۰ روستا با جمعیتی میان ۱۰ تا ۱۵ هزار نفر قطع شد.
به نقل از شرق، این آبشیرینکن حیاتی که تنها منبع آب ساکنان این خطه بود، در حملهٔ نظامی از کار افتاد و اکنون مردم در دمای ۵۰ درجه و شرجی سنگین بیآب ماندهاند.
اهالی میگویند پیش از حمله هیچ هشداری به آنها داده نشد؛ آبی که سالها جیرهبندی بود، حالا بهکلی قطع شده و ذخیرهٔ اندک خانهها تنها برای یکی دو روز کفاف میدهد.
بحران اما تنها آب نیست. معیشت مردم این منطقه به دریا وابسته است، اما با اوجگیری درگیریها در تنگه هرمز، صیادان از رفتن به دریا منع شدهاند.
آنان که پیشتر هم با سهمیهٔ ناچیز سوخت دستوپنجه نرم میکردند، حالا میان ترس از جنگ و اجبار به نانآوری گرفتار ماندهاند؛ به قول یکی از صیادان: «اگر به آب نزنیم، نمیتوانیم خرج خانواده را بدهیم.»
این تصویر، روایت دیگری از بهای سنگینی است که مردم حاشیه و مناطق محروم برای جنگی میپردازند که در تصمیمگیری آن هیچ نقشی نداشتهاند؛ مردمانی که سالها پیش از موشکها نیز از ابتداییترین حق، یعنی آب سالم، محروم بودهاند.
مسئولان وعدهٔ آبرسانی سیار و بازگشت سریع آبشیرینکن به مدار را دادهاند، اما ساکنان میگویند تانکرها هنوز نرسیده و تردید دارند این وعدهها جوابگوی نیاز ۲۰ روستا باشد.
