در ابتکار جدید دولت دونالد ترامپ موسوم به «شورای صلح»، تمرکز اصلی ایالات متحده نه بر متحدان سنتی اروپایی و شرق آسیا، بلکه بر مجموعه‌ای از کشورهای موسوم به «قدرت‌های میانی اوراسیا» قرار گرفته است؛ کمربندی ژئوپلیتیکی که از آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی تا خاورمیانه و بخش‌هایی از بالکان امتداد دارد.

به گزارش آرازنیوز طبق مقاله‌ای که در نیکی آسیا به قلم کن موریاسو منتشر شده، اعضای اولیه این شورا که در حاشیه مجمع داووس معرفی شدند، بازتاب‌دهنده راهبردی هستند که رقابت با چین را «نبردی بر سر اوراسیا» می‌داند. به گفته مایکل دوران، جلوگیری از شکل‌گیری ائتلافی خصمانه میان چین، روسیه، ایران و کره شمالی، چالش محوری سیاست آمریکا است و در این چارچوب، «کمربند میانی اوراسیا» جایی است که هنوز امکان رقابت بر سر نفوذ وجود دارد. او تأکید کرده است که اگرچه متحدان سنتی آمریکا در اروپا و شرق آسیا مهم باقی می‌مانند، اما توان محدودی برای تغییر موازنه قدرت در کانون این رقابت دارند.

در همین گزارش، برندا شیفر توافق ارمنستان–جمهوری آذربایجان را «بزرگ‌ترین موفقیت ابتکارات صلح ترامپ» توصیف کرده و گفته است تقویت کشورهای آسیای مرکزی و جمهوری آذربایجان یکی از مؤثرترین راه‌ها برای مهار چین بدون رویارویی مستقیم با پکن است. به گفته او، این مسیر می‌تواند به «تحولات ژئوپلیتیکی بزرگ در منطقه خزر» و افزایش حضور آمریکا در منطقه‌ای منتهی شود که با چین، روسیه، ایران و ترکیه هم‌مرز است. مقاله همچنین اشاره می‌کند که غیبت متحدان اصلی آمریکا در اروپا و آسیا از ترکیب این شورا، نشانه تغییر اولویت‌های ژئوپلیتیکی واشنگتن در دوره جدید است.