افزایش حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه، اگرچه در نگاه اول یادآور جنگ‌های پیشین مانند عراق است، اما بررسی دقیق نوع تجهیزات و آرایش نیروها نشان می‌دهد که واشنگتن خود را برای جنگ زمینی و اشغال خاک ایران آماده نمی‌کند. ترکیب فعلی نیروها، بیش از هر چیز، متناسب با حمله محدود، جنگ هوایی دریایی و مهار واکنش متقابل ایران است.

به گزارش آرازنیوز، ستون اصلی این استقرار را هواپیماهای پشتیبانی، اطلاعاتی و جنگ الکترونیک تشکیل می‌دهد. ده‌ها پرواز C-17 و C-5M برای جابه‌جایی سریع نیروهای تخصصی، مهمات هوشمند و تجهیزات فنی به‌کار می‌روند، نه انتقال لشکرهای زرهی. حضور گسترده هواپیماهای سوخت‌رسان KC-135 و KC-46 نشان می‌دهد که سناریوی اصلی، پروازهای طولانی‌مدت جنگنده‌ها از پایگاه‌های دوردست و اجرای حملات هوایی دقیق است؛ الگویی که در عملیات علیه زیرساخت‌ها و مراکز حساس کاربرد دارد، نه در نبرد زمینی.

در کنار آن، استقرار هواپیماهای RC-135 برای شنود الکترونیکی، E-11A BACN برای مدیریت نبرد و ارتباطات، و جنگنده‌های EA-18G Growler برای اختلال در رادارها و سامانه‌های پدافندی، تصویر روشنی از ماهیت این آرایش ارائه می‌دهد: فلج‌سازی سامانه‌های فرماندهی، پدافند و ارتباطی طرف مقابل در مراحل اولیه درگیری. چنین تجهیزاتی معمولاً در جنگ‌هایی به‌کار می‌روند که هدف آن‌ها ضربه سریع و کنترل‌شده است، نه ورود به جنگ فرسایشی.

در بخش دریایی نیز تمرکز بر ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke و زیردریایی هسته‌ای، نشان‌دهنده اولویت دفاع موشکی و حملات موشکی دوربرد است. این شناورها برای دفاع از پایگاه‌ها، محافظت از اسرائیل و متحدان عرب، و شلیک موشک‌های کروز از فاصله امن طراحی شده‌اند. در مقابل، نبود ناوگان‌های بزرگ آبی–خاکی، یگان‌های تفنگداران دریایی گسترده و تجهیزات مهندسی رزمی، به‌روشنی نشان می‌دهد که سناریوی اشغال یا ورود زمینی به خاک ایران در دستور کار نیست.

در مجموع، مقایسه نظامی نشان می‌دهد استقرار فعلی آمریکا نه شبیه جنگ عراق ۲۰۰۳، بلکه متناسب با سه سناریوی مشخص است:

نخست، بازدارندگی فعال و آمادگی برای مهار واکنش ایران؛ دوم، امکان اجرای حملات هوایی و موشکی محدود علیه اهداف خاص؛ و سوم، مدیریت یک درگیری منطقه‌ای بدون گسترش به جنگ تمام‌عیار. این ترکیب، اگرچه به‌معنای جنگ قریب‌الوقوع نیست، اما نشان می‌دهد واشنگتن گزینه نظامی محدود را به‌طور جدی روی میز نگه داشته است.