ویدئویی که با عنوان «اعترافات» از خانواده‌ای داغدار در نیشابور، پس از کشته شدن کودک پنج‌ساله‌شان به دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی، از صدا و سیمای ایران و رسانه‌های حکومتی منتشر شده، حاوی شواهد روشنی از اعتراف‌گیری اجباری است. بررسی دقیق این ویدئو نشان می‌دهد صدای فردی در پشت صحنه به‌طور واضح شنیده می‌شود که جملات مشخصی را می‌خواند و متن اظهارات را به اعضای خانواده القا می‌کند؛ اظهاراتی که خانواده ناچار به تکرار آن‌هاست.

حذف نشدن صدای پشت صحنه در این ویدئو، به‌وضوح روند هدایت گفتار و دیکته شدن متن را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد آنچه منتشر شده، نه روایت آزاد خانواده، بلکه محصول فشار و اجبار است.